Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Θεσσαλονίκη :Η εφημερίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου μας




Η εφημερίδα  του Πολιτιστικού Συλλόγου Αποφοίτων Ορφανοτροφείου
Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 
Αρ.Φύλ.89
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ  2017



Επιμέλεια αρχείο : Παύλος Π.Νούνης

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ- Happy Birthday



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ-Happy Birthday
  
 











Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Η κλειστή λέσχη των πυρηνικών δυνάμεων - Δείτε τις χώρες

i-kleisti-lesxi-twn-purinikwn-dunamewn---deite-tis-xwres
Περισσότερο από το 90% των παγκόσμιων αποθεμάτων ατομικών όπλων βρίσκονται στα χέρια της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Περισσότερο από το 90% των παγκόσμιων αποθεμάτων ατομικών όπλων βρίσκονται στα χέρια της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, που αποτελούν, μαζί με επτά άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Βόρεια Κορέα, την πολύ κλειστή λέσχη των πυρηνικών δυνάμεων.
Η Διεθνής Εκστρατεία ICAN, που έλαβε σήμερα το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, εργάζεται προκειμένου να εξασφαλίσει ότι θα εξαλειφθούν οι περίπου 15.000 πυρηνικές κεφαλές που έχουν καταγραφεί σε όλο τον κόσμο.
Περίπου 4.000 έχουν αναπτυχθεί και είναι έτοιμες για χρήση σήμερα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων (FAS).
Μέχρι σήμερα μόνο οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, εναντίον των ιαπωνικών πόλεων Χιροσίμα (140.000 θάνατοι) και Ναγκασάκι (70.000 θάνατοι). Οι βομβαρδισμοί των δύο αυτών πόλεων επέσπευσαν την παράδοση της Ιαπωνίας και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Συνθήκη Μη Εξάπλωσης των Πυρηνικών (TNP), που υπογράφτηκε το 1968, δεσμεύει τις πέντε χώρες που κατέχουν επίσημα πυρηνική βόμβα –τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Κίνα– να μην μεταφέρουν πυρηνική στρατιωτική τεχνολογία σε άλλες χώρες. Η TNP απαγορεύει, εξάλλου, σε χώρες που δεν κατέχουν πυρηνικά όπλα να αποκτήσουν ή να κατασκευάσουν τέτοια όπλα.
Από τότε ορισμένες χώρες έχουν αποκηρύξει τα στρατιωτικά πυρηνικά προγράμματά τους όπως η Σουηδία (1968), η Ελβετία (1969), η Νότια Αφρική (1991) και οι δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Παρά την ύπαρξη της TNP, τέσσερα κράτη κατέχουν ανεπίσημα πυρηνική βόμβα: το Πακιστάν, η Ινδία, το Ισραήλ (το οποίο δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε ποτέ ότι κατέχει πυρηνικά όπλα), που δεν έχουν υπογράψει τη συνθήκη, και πιο πρόσφατα η Βόρεια Κορέα, που αποσύρθηκε από την TNP το 2003.
Μεταξύ των επιστημόνων που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν στην πυρηνική εξάπλωση είναι ο πακιστανός Αμπντούλ Καντίρ Καν, που θεωρείται ήρωας στο Πακιστάν επειδή κατασκεύασε την πρώτη πυρηνική βόμβα στον μουσουλμανικό κόσμο.
Το 2004, παραδέχθηκε ότι πούλησε το μυστικό κατασκευής πυρηνικών όπλων στο Ιράν, στη Λιβύη και στη Βόρεια Κορέα. Αφέθηκε ελεύθερος το 2009 αφού είχε τεθεί επί πολλά χρόνια σε κατ΄οίκον περιορισμό.
Όσο για το Ιράν, αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Η Τεχεράνη, η οποία φέρεται από τη διεθνή κοινότητα ότι επιδίωκε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα στη δεκαετία του 2000, κατέληξε τον Ιούλιο του 2015 σε μια συμφωνία με τις μεγάλες δυνάμεις που εγγυάται τον πολιτικό χαρακτήρα του πυρηνικού προγράμματός του με αντάλλαγμα την άρση μέσα σε δέκα χρόνια των διεθνών κυρώσεων.

http://www.thetoc.gr/diethni/article/i-kleisti-lesxi-twn-purinikwn-dunamewn---deite-tis-xwres 

Στους δρόμους ξανά οι Καταλανοί - Διαδήλωσαν κατά της ανεξαρτησίας

stous-dromous-ksana-oi-katalanoi---diadilwsan-kata-tis-aneksartisias
«Η Καταλονία είναι Ισπανία» και «Μαζί είμαστε πιο ισχυροί» έγραφαν μερικά από τα πλακάτ σε μεγάλη διαδήλωση στη Βαρκελώνη, κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας
Με ισπανικές και καταλανικές σημαίες στα χέρια, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας της περιφέρειας, που εμφανίζεται διχασμένη για το θέμα.
«Αισθανόμαστε Καταλανοί και Ισπανοί», δήλωσε στο Reuters η Αραθέλι Πόνθε, μία 72χρονη που ήταν ανάμεσα στους διαδηλωτές. «Αντιμετωπίζουμε το άγνωστο. Θα δούμε τι θα συμβεί αυτή την εβδομάδα, αλλά πρέπει να φωνάξουμε για να ξέρουν τι θέλουμε», συμπλήρωσε.
Σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε το Σάββατο, ο Μαριάνο Ραχόι δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να καθαιρέσει την καταλανική κυβέρνηση και να προκηρύξει τοπικές εκλογές, αν η περιφέρεια ανακηρύξει την ανεξαρτησία της, όπως επίσης και να αναστείλει την αυτονομία της Καταλονίας.
Η διαδήλωση στη Βαρκελώνη οργανώθηκε από την ομάδα Catalan Civil Society, που είναι κατά της ανεξαρτησίας, με σύνθημα «Να ξαναβρούμε τη λογική μας», προκειμένου να κινητοποιηθεί μία «σιωπηλή πλειοψηφία» πολιτών της Καταλονίας που είναι αντίθετοι με την ανεξαρτησία, όπως υποστηρίζουν.
Αυτή ήταν η δεύτερη ημέρα διαδηλώσεων στην Ισπανία. Το Σάββατο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έκαναν πορείες σε 50 πόλεις της χώρας, κάποιοι υπέρ της εθνικής ενότητας και άλλοι ντυμένοι στα λευκά, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα μήνυμα υπέρ του διαλόγου για την εκτόνωση της κρίσης.
http://www.thetoc.gr/diethni/article/stous-dromous-ksana-oi-katalanoi---diadilwsan-kata-tis-aneksartisias

Από την Ζέη ως τον Λυκουρέζο, 4.000 στο Ηρώδειο για τον Γκάτσο

apo-tin-alki-zei-ws-ton-lukourezo-4000-xthes-se-irwdeio-gia-to-gkatso-fwto
Τραγούδια του "τεχνίτη του ήχου", όπως είπε ο Μητσιάς βρέθηκαν στα χείλη όσων πλημμύρισαν το Ηρώδειο. Η πρώτη εμφάνιση του Λυκουρέζου μετά το χαμό της Λάσκαρη
Σε ένα κατάμεστο Ηρώδειο, περισσότεροι από 4.000 θεατές σιγοτραγούδησαν χθες το βράδυ τραγούδια του Νίκου Γκάτσου, κατά τη διάρκεια του αφιερώματος στο μεγάλο ποιητή και στιχουργό, που παρουσίασαν ο Μανώλης Μητσιάς και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
«Νιώθω τυχερός που ερμήνευσα ένα μεγάλο ποιητή, ένα μοναδικό τεχνίτη του στίχου. Ο Γκάτσος άνοιξε την πόρτα για να μπω σε ένα ονειρικό κόσμο που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα γίνει πραγματικότητα», επισήμανε ανοίγοντας τη συναυλία ο Μανώλης Μητσιάς, ο οποίος συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Νίκο Γκάτσο.
Ο Μανώλης Μητσιάς και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ερμήνευσαν μουσικές συναντήσεις του Νίκου Γκάτσου με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Δήμο Μούτση και τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, από το «Αστέρι του Βοριά» με το οποίο άνοιξε η συναυλία, μέχρι την ωδή στην «Αθήνα».
Κορυφαίες στιγμές της χθεσινής βραδιάς, επίσης, τα «Μάτια βουρκωμένα», «Αθανασία», «Μάνα μου Ελλάς», «Το δίχτυ», «'Ασπρη μέρα και για μας», τραγούδια που το κοινό ερμήνευσε παρέα με τους δύο καλλιτέχνες.
Ανάμεσα στα τραγούδια, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διάβασε κείμενα του Γκάτσου αλλά και κείμενα άλλων δημιουργών για τον ποιητή, σε επιμέλεια της Αγαθής Δημητρούκα.
Με τη χθεσινή βραδιά κορυφώθηκε ο κύκλος συναυλιών «Ο Γκάτσος που αγάπησα», που ξεκίνησε πέρυσι και παρουσιάστηκε το καλοκαίρι και στις Πρέσπες. Στη συναυλία συμμετείχαν οι μουσικοί Αχιλλέας Γουάστωρ, Ηρακλής Ζάκκας και Σταύρος Καβαλιεράτος.
Τη συναυλία παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, η βουλευτής της ΝΔ Όλγα Κεφαλογιάννη, η πρώην υπουργός Λούκα Κατσέλη, η συγγραφέας 'Αλκη Ζέη, ο ποινικολόγος, Αλέξανδρος Λυκουρέζος στην πρώτη του βραδινή εμφάνιση μετά την απώλεια της ζω'ής Λάσκαρη, ο ερμηνευτής Γιώργος Νταλάρας και ο ζωγράφος Γιώργος Σταθόπουλος.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Δείτε φωτογραφίες από τη μαγική βραδιά:
Γενική άποψη του Ηρωδείιου
Γενική άποψη του Ηρωδείιου

Γενική άποψη του Ηρωδείιου
Γενική άποψη του Ηρωδείιου

Η λουσμένη στο φως σκηνή του Ηρωδείου
Η λουσμένη στο φως σκηνή του Ηρωδείου

Μανώλης Μητσιάς, Αλέξανδρος Λυκουρέζος στην πρώτη του εμφάνιση μετά την απώλεια της Ζωής Λάσκαρη με τον Μανώλη Μητσιά
Μανώλης Μητσιάς, Αλέξανδρος Λυκουρέζος στην πρώτη του εμφάνιση μετά την απώλεια της Ζωής Λάσκαρη με τον Μανώλη Μητσιά

Γιώργος Νταλάρας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Γιώργος Νταλάρας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ΄Αλκη Ζέη
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ΄Αλκη Ζέη
 http://www.thetoc.gr/politismos/article/apo-tin-alki-zei-ws-ton-lukourezo-4000-xthes-se-irwdeio-gia-to-gkatso-fwto

Πως σύζυγος & εραστής έστησαν την δολοφονία του γιατρού

pws-suzugos--erastis-estisan-tin-dolofonia-tou-giatrou
Η 38χρονη σύζυγος του άτυχου καρδιολόγου είχε εγκρίνει το σχέδιο δολοφονίας και ενημέρωση τον εραστή της για το δρομολόγιο του.
Η 38χρονη σύζυγος είχε εγκρίνει το σχέδιο δολοφονίας  και ενημέρωσε τον εραστή της για το δρομολόγιο του 62χρονου καρδιολόγου στη Σητεία, σύμφωνα με όσα προκύπτουν από την κατάθεση του 37χρονου Βούλγαρου.

Ο δράστης, αστυνομικός στο επάγγελμα στη γειτονική χώρα, χωρισμένος με ένα παιδί, διατηρούσε αρκετά χρόνια ερωτική σχέση με την επίσης βουλγαρικής καταγωγής σύζυγο του άτυχου καρδιολόγου.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά ταξίδεψε στην Κρήτη με μοναδικό σκοπό να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης του καρδιολόγου, ώστε στη συνέχεια μαζί με την ερωμένη του να ζήσουν μαζί απολαμβάνοντας και την περιουσία του 62χρονου Χριστόδουλου Καλαντζάκη.
Ο 37χρονος δολοφόνος γνώριζε το δρομολόγιο του γιατρού προς το χωριό Μακρύ Γυαλό εκεί που είχε ιατρείο και πήγαινε κάθε Σαββατοκύριακο. Σε ένα σημείο του δρόμου είχε στήσει την ενέδρα του. Πρώτα πυροβόλησε το αυτοκίνητο του 62χρονου ο οποίος ένιωσε το ισχυρό τράνταγμα  του αυτοκινήτου από τον πυροβολισμό και χτύπησε στο κεφάλι. Προσπαθώντας να βγει από το αυτοκίνητο τραυματισμένος, ο δολοφόνος έστρεψε το όπλο του εναντίον του και τον πυροβόλησε τουλάχιστον τρεις φορές στην πλάτη και μια στο κεφάλι, που ήταν και η μοιραία.
Το ζευγάρι αναμένεται να οδηγηθεί το απόγευμα στον εισαγγελέα.
Υπενθυμίζεται ότι οι αρχές είχαν φτάσει άμεσα στην ταυτότητα και τη σύλληψη του δράστη μετά και την μαρτυρία-κλειδί ενός κυνηγού, που είδε τον Βούλγαρο να πυροβολεί τον 62χρονο καρδιολόγο και να τον σκοτώνει στη μέση του δρόμου.
Μετά από πολύωρη κατάθεση του 37χρονου δράστη, ο ίδιος ομολόγησε ότι ήταν εκείνος που είχε στήσει τη φονική ενέδρα στον Χριστόφορο Καλαντζάκη.
Από την πρώτη στιγμή η αστυνομία είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο της ληστείας, ενώ όλα τα στοιχεία οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για έγκλημα πάθους.
Η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας για την ανθρωποκτονία αναφέρει :
“Εξιχνιάστηκε, άμεσα υπόθεση ανθρωποκτονίας, που διαπράχθηκε σήμερα (07 Οκτωβρίου 2017) το πρωί, σε βάρος 62χρονου ημεδαπού, στη Σητεία Λασιθίου. Ειδικότερα, σήμερα το πρωί, ενημερώθηκαν οι αστυνομικές Αρχές της Διεύθυνσης Αστυνομίας Λασιθίου, ότι άγνωστο άτομο πυροβόλησε με κυνηγετικό όπλο, σε βάρος οδηγού αυτοκινήτου, το οποίο βρισκόταν στο 26ο χιλιόμετρο της Επαρχιακής Οδού Σητείας – Ιεράπετρας.
Στο σημείο μετέβησαν άμεσα, αστυνομικοί του Αστυνομικού Τμήματος Σητείας, της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Αγίου Νικολάου, του Αστυνομικού Τμήματος και Τμήματος Ασφαλείας Ιεράπετρας, του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Λασιθίου και του Γραφείου Εγκληματολογικών Ερευνών. Για την υπόθεση συνελήφθη, 37χρονος αλλοδαπός υπήκοος Βουλγαρίας ο οποίος εντοπίστηκε να οδηγεί επί της Επαρχιακής Οδού Σητείας – Ιεράπετρας.
Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για ανθρωποκτονία από πρόθεση, ενώ στην υπόθεση εμπλέκεται και 38χρονη αλλοδαπή υπήκοος Βουλγαρίας, η οποία συνελήφθη και κατηγορείται ως άμεση συνεργός, της ανθρωποκτονίας. Κατά τη διάρκεια των ερευνών σε αγροτική περιοχή κοντά στο σημείο του περιστατικού εντοπίστηκαν, επιμελώς κρυμμένα κυνηγετικό όπλο και φυσίγγια, τα οποία όπως προέκυψε ανήκουν στον 37χρονο.
Επιπλέον στις έρευνες στο αυτοκίνητο και στην κατοχή του βρέθηκαν και κατασχέθηκαν περίστροφο, 6 φυσίγγια, 2 μαχαίρια, κινητό τηλέφωνο καθώς και 770 ευρώ και 77 λέβα.
Η προανάκριση διενεργείται από το Αστυνομικό Τμήμα Σητείας ενώ, οι συλληφθέντες με την σε βάρος τους δικογραφία θα οδηγηθούν, στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λασιθίου”.
Το χρονικό
Το αμάξι του γιατρού «γαζώθηκε» από σφαίρες κυνηγετικού όπλου, με μια να τον «βρίσκει» στο κεφάλι και τρεις στην πλάτη.
Ο γιατρός πυροβολήθηκε με κυνηγετικό όπλο ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό του. Όταν βγήκε από το αυτοκίνητο δέχθηκε τις χαριστικές βολές που τον σκότωσαν.
Το στυγερό έγκλημα σημειώθηκε γύρω στις 09:00 το πρωί και ενώ ο άτυχος γιατρός ταξίδευε με το αυτοκίνητό του από τη Σητεία προς τον Μακρύ Γιαλό, όπου επίσης διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο.
Στο σημείο νωρίτερα έσπευσαν αστυνομικές δυνάμεις, αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. αλλά και ιατροδικαστής, στο πλαίσιο της διερεύνησης της πρωτοφανούς αυτής υπόθεσης για τα δεδομένα της Σητείας. Ο άτυχος 62χρονος σήμερα είχε τα γενέθλια του και οι εκτελεστές του, επέλεξαν αυτή τη μέρα για να βάλουν τέλος στη ζωή του!

 H κρίσιμη μαρτυρία που οδήγησε στο δολοφόνο

Ενας  ηλικιωμένος άνδρας υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονικής επίθεσης. Πρόκειται για έναν 73χρονο κυνηγό, ο οποίος φέρεται να είδε έναν άνδρα να πυροβολεί εναντίον του αυτοκινήτου του γιατρού και στη συνέχεια τον Χριστόδουλο Καλαντζάκη να εγκαταλείπει το όχημα καλώντας απεγνωσμένα σε βοήθεια.
Σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, ακούστηκαν κι άλλοι πυροβολισμοί με τον γιατρό να σωριάζεται αιμόφυρτος. Ο ηλικιωμένος άνδρας στην προσπάθειά του να ζητήσει βοήθεια, εντόπισε το απορριμματοφόρο του Δήμου Σητείας και ενημέρωσε τους υπαλλήλους της καθαριότητας για το περιστατικό. Σύμφωνα πάντα με την ίδια μαρτυρία, ο άγνωστος άνδρας με την καραμπίνα επιβιβάστηκε σε λευκό ΙΧ και έσπευσε να εξαφανιστεί. «Φονιά τον έφαγες τον άνθρωπο» φώναξε όπως είπε στους αστυνομικούς. http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/pws-suzugos--erastis-estisan-tin-dolofonia-tou-giatrou

Σε κλοιό ο επιχειρησιακός αρχηγός της απαγωγής Λεμπιδάκη

se-kloio-o-epixeirisiakos-arxigos-tis-apagwgis-lempidaki

Την ίδια ώρα έχουν συλλέξει στοιχεία για τον «επιχειρησιακό αρχηγό» της απαγωγής, που είχε κατηγορηθεί και για αυτή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου. 
Σε έξι νέες συλλήψεις ατόμων, τρεις στην Αθήνα και τρεις στην Κρήτη ετοιμάζονται να προχωρήσει η  ΕΛ.ΑΣ για την απαγωγή Λεμπιδάκη ενώ ήδη επτά συλληφθέντες κρίθηκαν μετά από μαραθώνιες απολογίες προφυλακιστέοι.
Σε ότι αφορά στις νέες συλλήψεις οι τρεις πρώτοι είχαν συναντήσεις με τον 60χρονο μεσίτη και αδερφό κατηγορουμένου στην Αθήνα, ενώ φέρεται να προέβησαν σε τουλάχιστον τρεις επαφές διαπραγμάτευσης με μέλη της οικογένειας του επιχειρηματία.
Τα τρία άτομα από την Κρήτη, φαίνεται πως βρέθηκαν σε «μυστική» συνάντηση με τρεις από τους συλληφθέντες στα Βρασκά Σφακίων, και σύμφωνα με υψηλόβαθμους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., είχαν ενεργή συμμετοχή στην διάπραξη της απαγωγής και απόκρυψη του ομήρου.
Την ίδια ώρα έχουν συλλέξει στοιχεία για τον «επιχειρησιακό αρχηγό» της απαγωγής, που είχε κατηγορηθεί και για αυτή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου, τα οποία σύντομα θα μετατρέψουν τις αρχικές ενδείξεις σε ενοχοποιητικά τεκμήρια ενοχής του.
Σε αυτό το σημείο τα στελέχη της αστυνομίας, φοβούνται το ενδεχόμενο δολοφονικής «βεντέτας» αν σπάσει η… ομερτά, και οδηγήσει στον ασύλληπτο «πυρήνα».
      Στελέχη της αστυνομίας που ασχολούνται με την σοβαρή υπόθεση υποστηρίζουν ότι τα τέσσερα αυτά άτομα έγιναν «αόρατα», από τη στιγμή που θεώρησαν ότι… κάηκαν, μετά τον «τυχαίο» αστυνομικό έλεγχο στις 7 Ιουλίου, όταν ο 22χρονος που είχε κατηγορηθεί για απόπειρα ανθρωποκτονίας της πεθεράς του, πέταξε κινητό τηλέφωνο, που είχε χρησιμοποιηθεί εκείνη τη νύχτα για διαπραγμάτευση με μέλη της οικογένειας του Μιχάλη Λεμπιδάκη.
Οι τέσσερις ύποπτοι που αναμένεται να συλληφθούν, στα τέλη Ιουλίου είχαν «μυστική» συνάντηση στα Σφακιά στην οποία παραβρέθηκε και ο φερόμενος «επιχειρησιακός αρχηγός», ενώ ακολούθησε η αστυνομική επιχείρηση στην ίδια περιοχή στις αρχές Αυγούστου, κάτι που αποτέλεσε την οριστική απόφασή τους να παρακολουθούν από απόσταση...
Συνάντηση με… σβηστά φώτα
 Μετά τον έλεγχο του αυτοκινήτου που επέβαινε ο 44χρονος ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, ο 22χρονος σεσημασμένος και ο 46χρονος αγρότης, οι αστυνομικοί τους τοποθέτησαν κάτω από μία ηλεκτρονική «ομπρέλα» παρακολούθησης.
  Το απόγευμα της 24ης Ιουλίου εντοπίστηκε το σπίτι ενός 43χρονου ασύλληπτου ακόμη άνδρα στην Ίμπρο Σφακίων Χανίων, όπου πήγε ο 44χρονος ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, ο αδερφός του και μία κοπέλα. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έφυγε και κατευθύνθηκε προς τον Βρασκά Σφακίων Χανίων, σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, όπου διατηρεί δεύτερη οικία και σταμάτησε το αυτοκίνητο με σβηστά φώτα. Εκεί τον περίμενε ο 22χρονος σεσημασμένος με άλλο όχημα. Λίγο αργότερα έφυγαν και οι δύο προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
          Στις 31 Ιουλίου έξω από το σπίτι του 43χρονου υπόπτου, οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι ήταν σταθμευμένος μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων, χωρίς να υπάρχει… φως στο οίκημα. Ένα από αυτά ανήκε στον ύποπτο ως «επιχειρησιακό αρχηγό», και ένα ακόμη σε έναν 35χρονο, που δεν έχει συλληφθεί ακόμη. Εκεί ήταν και τα οχήματα του 22χρονου σεσημασμένου, του 44χρονου επιχειρηματία νυχτερινών κέντρων, του αδερφού του, και του ιδιοκτήτη του σπιτιού. Όλοι αποχώρησαν με κλειστά τα φώτα των αυτοκινήτων τους και με χαμηλή ταχύτητα. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στις 4 Αυγούστου. Δύο ημέρες αργότερα εξελίχθηκε αστυνομική επιχείρηση στα σπίτια του 43χρονου στην Ίμπρο και στον Βρασκά, με αρνητικό αποτέλεσμα. Ο Μιχάλης Λεμπιδάκης στην κατάθεσή του είχε πει πως στις 6 Αυγούστου μετακινήθηκε εκτάκτως σε μαντρί με τους απαγωγείς να τον ενημερώνουν ότι η μετακίνησή του οφειλόταν σε αστυνομική επιχείρηση για την απελευθέρωσή του.
Οι ύποπτοι του… Ciao Italia
 Από την ηλεκτρονική παρακολούθηση των επικοινωνιών οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι από τις 14 έως τις 21 Ιουλίου, τηλεφωνική σύνδεση που ανήκε σε συγγενικό πρόσωπο του 44χρονου ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων, ενεργοποίησε κεραίες που καλύπτουν περιοχές του Νομού Αττικής.
  Από την παρακολούθηση του υπόπτου διαπιστώθηκε ότι το βράδυ της 17ης Αυγούστου, συναντήθηκε σε κατάστημα με τον τίτλο «Ciao Italia», στη Λ. Συγγρού, με δύο άνδρες 45 και 44 χρόνων με καταγωγή το Ρέθυμνο και έναν ακόμη άγνωστο προς το παρόν άνδρα. Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο έγιναν η 23η, 24η και 25η επικοινωνία διαπραγμάτευση με μέλη της οικογένειας στις 15, 18 και 19 Ιουλίου, με ενεργοποίηση κεραιών που καλύπτουν περιοχές του νομού Αττικής και κυρίως στα νότια προάστια.
          Στο συγκεκριμένο σημείο της δικογραφίας, οι αστυνομικοί επισημαίνουν ότι «κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση για τα έτερα -πέραν των κατηγορουμένων- άτομα που μνημονεύονται, σε βάρος των οποίων προκύπτουν αποχρώσες ενδείξεις ως προς την εμπλοκή τους στην υπόθεση απαγωγής του Μιχάλη Λεμπιδάκη οι οποίες κατέστη αδύνατο να εξεταστούν στο σύνολό της στον συγκεκριμένο χρόνο περαίωσης της προανακριτικής διαδικασίας».
Φάκελος στον… γιατρό της Κηφισιάς

 Η 32η και τελευταία επικοινωνία διαπραγμάτευσης, πριν την σύλληψη μελών της συμμορίας, έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου, όταν απαγωγέας, ενδεχομένως ο 60χρονος μεσίτης που είχε έρθει στην Αθήνα, κάλεσε την θεία του ομήρου, ενημερώνοντας την πως είχε αφήσει φάκελο στο όνομά της σε γραμματοκιβώτιο ιατρείου, στην περιοχή της Κηφισιάς. Οι αστυνομικοί παρέλαβαν τον φάκελο και τον μετέφεραν στα εγκληματολογικά εργαστήρια για εξερεύνηση.
          Ο φάκελος εμπεριείχε δύο ιδιόχειρες επιστολές του ομήρου με την πρώτη να απευθύνεται στην θεία του, την οποία παρακαλούσε να αποστείλει μέσω φαξ στην οικογένειά του στην Κρήτη την δεύτερη επιστολή. Η δεύτερη επιστολή απευθυνόταν στα μέλη της οικογένειας, με τον απαχθέντα να μεταφέρει την δυσαρέσκεια των απαγωγέων για την μη συμφωνία στην καταβολή των 18.000.000 ευρώ, καθώς και ότι απείλησαν ότι θα τον μεταφέρουν σε άλλο κρησφύγετο, όπου οι φύλακες θα είναι πιο σκληροί απέναντί του. Στον επίλογο ο Μιχάλης Λεμπιδάκης εκφράζει την προσωπική του σωματική και ψυχική αδυναμία να υπομείνει για άλλο καιρό την κράτηση. Η τηλεφωνική σύνδεση που χρησιμοποίηση ο απαγωγέας είχε χρησιμοποιηθεί στην 29η και 30η επικοινωνία διαπραγμάτευσης και ενεργοποίησε κεραία στο κέντρο της Αθήνας.

Το «άφαντο» τζιπ και οι ασύρματοι

          Κατά τη διάρκεια των αστυνομικών ερευνών οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι οι δράστες κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της απαγωγής χρησιμοποίησαν τρία οχήματα. Ένα μπλε φορτηγό μάρκας MAZDA, ένα μαύρο BMW 518i, και ένα μαύρο JEEP GRAND CHEROKEE που δεν είχαν πινακίδες. Το φορτηγό που προσέκρουσε πάνω στο αυτοκίνητο του Μιχάλη Λεμπιδάκη είχε κλαπεί στις 28/02/2017, από το Πετροκεφάλι Ηρακλείου, με τον ιδιοκτήτη να έχει καταθέσει τις πινακίδες κυκλοφορίας από το 2012. Το BMW, που έκαψαν οι δράστες ήταν «χιλιοκομμένο».  Είχε αριθμούς πλαισίου και κινητήρα που δεν αντιστοιχούσαν σε εκείνους που ήταν καταγεγραμμένοι.
          Το JEEP GRAND CHEROKEE, που χρησιμοποίησαν οι απαγωγείς για να διαφύγουν από το σημείο εμπρησμού των δύο άλλων, μαζί με τον όμηρο, δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
          Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προσπάθεια των αστυνομικών να διαπιστώσουν τον τρόπο επικοινωνίας του επιχειρησιακού πυρήνα των απαγωγέων κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αρπαγής, στο εσωτερικό των δύο καμένων οχημάτων βρήκαν χάλκινες πλακέτες που παραπέμπουν σε ασύρματα μέσα επικοινωνίας
http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/se-kloio-o-epixeirisiakos-arxigos-tis-apagwgis-lempidaki

Θεσσαλονίκη : Εντυπωσιακός ο κατάπλους του θωρηκτού θρύλου Αβέρωφ στη Θεσσαλονίκη -Φωτό



Η Θεσσαλονίκη υποδέχτηκε το πλοίο που "μεταφέρει την ιστορία δύο Παγκοσμίων Πολέμων και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων

Έδεσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το Αβέρωφ, όπου θα παραμείνει για έναν μήνα.
Ρυμουλκά πλοία εκτόξευαν νερό και η μπάντα του πολεμικού ναυτικού συνόδευε την υποδοχή του Αβέρωφ στην πόλη.
Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην προβλήτα Α' για να παρακολουθήσει τον κατάπλου. Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, πέραν των ρυμουλκών, το θωρηκτό είχε δίπλα του και μία φρεγάτα. Ενώ, κατά την τελική φάση του πλου συνοδευόταν τιμητικά από πλωτά σκάφη ιδιωτών και συλλόγων.
Το πλοίο-μουσείο "μεταφέρει" την ιστορία δύο Παγκοσμίων Πολέμων αλλά και τον ιδιαίτερο και καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων.
ΠΗΓΗ: Seleo.gr











 http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/entupwsiakos-o-kataplous-tou-thwriktou-thrulou-aberwf-sti-thessaloniki--fwto

«Έφυγε» από τη ζωή η σπουδαία θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη


Εκ μέρους του Literature.gr εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στον αγαπημένο της γιο και δικό μας αγαπημένο συγγραφέα Θανάση Χειμωνά. 
 
H Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν η μικρότερη αδελφή του μεγάλου μας ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 
Παντρεύτηκε τον συγγραφέα και καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον συγγραφέα Θανάση Χειμωνά. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης (“Η διανυκτέρευση”, “Η πόλη”, “Η παρέλαση”), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. 
Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της “Η συναναστροφή”, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: “Αντόνιο ή το Μήνυμα” (1972), “Η νίκη” (1978), “Η κασέτα” (1982), “Ο ήχος του όπλου” (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο “Διαμάντια και μπλουζ”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το “Ταξίδι μακριά” από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. 
Το 1998 το μονόπρακτο “Ο ουρανός κατακόκκινος” από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο “Σ’ εσάς που με ακούτε” από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
 
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ). Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα.
 
H συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Απριλίου 2016 (Πηγή: protothema.gr) 
Είστε πάντα μια γοητευτική γυναίκα, κυρία Αναγνωστάκη. «Οχι, είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα. Τι μου λέτε τώρα; Τα χρόνια περνάνε. Μας αλλάζουν. Ηταν και αυτή η αρρώστια μου… Ξέρετε, θα σας βασανίσω με τη συνέντευξη. Μιλάω αργά». Δεν πειράζει που μιλάτε αργά. Ομορφος είναι ο χώρος σας… «Είναι και πολλές φωτογραφίες… Κι εδώ. Κι εκεί, απέναντι… Ο Γιώργος… Ο Θανάσης… Ο Μανόλης… Εδώ είμαι εγώ. Αυτή απέναντι είναι η αφίσα. Την έφτιαξε ο Κραουνάκης και μου την έφερε. Εκαναν κάτι για μένα· ένα αφιέρωμα. Η φωτογραφία μου είναι από τα παλιά… Αλήθεια λέτε ότι σας αρέσει ο χώρος;». Ναι. Και επειδή έτσι ήρθαν τα πράγματα και σας βρήκα χωρίς γυαλιά, θα τολμήσω να σας ρωτήσω, γιατί τα φοράτε πάντα; Θέλετε να είστε ινκόγκνιτο; «Ινκόγκνιτο, ναι, αλλά όχι από ιδιοτροπία. Ετσι το έκανα κάποιες φορές και μετά έμεινε». Ησασταν πάντα κομψή. «Δεν ξέρω αν ήμουν κομψή, αλλά μ’ ενδιέφερε πάρα πολύ η εμφάνισή μου. Τώρα δεν μ’ ενδιαφέρει. Τώρα προτιμώ να μη με βλέπουν». Διαλέγατε πολύ ωραία ρούχα. «Είχα πάντα ένα ή δύο πολύ ωραία, που τα πρόσεχα πάρα πολύ. Αυτά ήταν εξαιρετικά. Τα υπόλοιπα ήταν πρόχειρα. Αλλά όλα ήταν απλά». Τα χρώματά τους; «Μπλε ρουά, μπλε σκούρα. Μαύρα. Γκρίζα». Φορούσατε και καπέλα; «Ναι, στο ίδιο χρώμα». Ποια υφάσματα σας αρέσουν; «Τα βελούδα και τα καλά μεταξωτά· τα σουά σοβάζ, τα βελούρ σιφόν… Ολο τέτοια ήταν τα φορέματά μου». Εχετε κρατήσει αυτά που αγαπούσατε; «Ναι». Η εμφάνισή σας είχε μια θεατρικότητα. «Η ζωή μου είχε μια θεατρικότητα· αλλά δεν τη σκηνοθετούσα. Ετσι ήταν». Ανήκετε στην αστική τάξη της Αθήνας που φέρει τα στοιχεία μιας παλιάς αριστοκρατικότητας.«Δεν ξέρω πώς το εννοείτε αυτό». Οτι έχετε μια φινέτσα, ευγένεια, καλούς τρόπους… «Αυτό είναι δικό σας. Να το γράψετε αυτό, παρακαλώ. Οτι είναι δικό σας». Εχετε αντίρρηση; Ετσι δεν είστε; «Φυσικά. Προσπαθώ να είμαι έτσι πάντα. Καλύτερα να πούμε άλλα… Είδατε τι ωραία που είναι έξω; Η πλατεία… Βγείτε στο μπαλκόνι να δείτε. Το καφενείο απέναντι, εκεί που καθίσαμε, παλιά. Τι λέγαμε τότε;». Μου είχατε πει να μην κουβεντιάζω με τον αγαπημένο μου δύσκολα θέματα ψυχής. Μόνο τα ανάλαφρα να του λέω… «Εγώ σας τα είπα αυτά; Εντύπωση μου κάνει· δεν τα θυμάμαι… Σας αρέσουν τα τριαντάφυλλά μου;». Ναι. Η ζωή σας σε ένα σπίτι με πολλά λουλούδια. «Ναι, τότε πάντα με λουλούδια. Τριαντάφυλλα». Τότε; Ο Χειμωνάς σάς τα πρόσφερε; «Ναι, τριαντάφυλλα κόκκινα». Γι’ αυτό τα αγαπάτε; «Μάλλον μου τα πρόσφερε επειδή τα αγαπούσα εγώ. Μου αρέσει το κόκκινο, αλλά να είναι φιλοσοφημένο. Να είναι βαθύ, να λέει πράγματα. Οχι το οποιοδήποτε κόκκινο». Τώρα τα αγοράζετε εσείς; «Τώρα μου τα φέρνουν, μου τα στέλνουν, δεν παίρνω τίποτα πια, δεν βγαίνω από το σπίτι, δεν θέλω καθόλου». Γιατί δεν βγαίνετε από το σπίτι; «Δεν θέλω. Καμιά βόλτα μόνο με αυτοκίνητο. Αλλοτε έβγαινα πολύ. Κάθε μέρα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα». Σκέπτομαι, όμως, ότι θα πρέπει να νιώθετε μεγάλη ικανοποίηση για όσα έχετε ζήσει. «Μπα, δεν βαριέσαι, όχι». Γιατί; Είναι μια ζωή γεμάτη αγάπη, έρωτα… «Καθημερινότης». Ο έρωτας είναι καθημερινότητα; «Οταν δεν έχει ένταση…». Και στην αρχή; «Αυτό είναι άλλο». Καθημερινότητα δύσκολη, φαντάζομαι, με τον Χειμωνά. «Αυτό είναι τρομερά δύσκολο». Αλλά και πολύ γοητευτικό; «Πολύ». Εχετε ζήσει πράγματα που άλλοι ούτε τα έχουν σκεφτεί. «Ναι, αυτό είναι αλήθεια». Δυνατές στιγμές και έντονες καταστάσεις; «Ναι, αλλά δεν θέλω να μιλήσω. Αρκούσε και μόνο να ζει κανείς με τον Χειμωνά. Αυτό τα λέει όλα. Ο Γιώργος είχε πάντα μεγάλη ένταση». Ακούγατε μαζί μουσική; «Ναι, ροκ». Ποια συγκροτήματα; «Beatles… Pink Floyd…». Χορεύατε; «Σαν τρελοί. Αλλά οι δυο μας. Στο σπίτι. Πολύ ωραία ήταν». Εσείς με το μεταξωτό σας φόρεμα κι εκείνος ντυμένος στα μαύρα; «Και στα άσπρα. Και είχε τρομερό ρυθμό». Σε πάρτι φίλων πηγαίνατε; «Βέβαια! Και εκεί χορεύαμε». Εχετε κάποιο παράπονο από τη ζωή σας; «Πολλά, πάρα πολλά, αν τα αρχίσουμε δεν τελειώνουμε, είναι άλλη συνέντευξη». Τι είδους παράπονα; «Τα παράπονα είναι από τον Χειμωνά και είναι και προς τον Χειμωνά». Για ποιο πράγμα; «Για τη σχέση μας». Είναι και που εκείνος έφυγε από τη ζωή; «Οχι, αυτό είναι κοινό». Ο Χειμωνάς είχε παράπονα από εσάς; «Ηταν τόσο ψεύτης που δεν ξέρω». Εχουν μια γοητεία οι άνδρες που λένε ψέματα; «Οχι. Οταν λένε ψέματα, τους καταλαβαίνεις. Ο Γιώργος δεν ήταν έτσι. Δεν έλεγε ψέματα. Είναι άλλο να λες ψέματα και άλλο να είσαι ψεύτης. Ο Γιώργος ήταν ψεύτης. Ηταν έτσι φτιαγμένος. Αυτό έχει μια γοητεία». Νομίζω ότι σας αγαπούσε υπερβολικά. «Δεν ξέρω. Υπερβολικά ή καθόλου». Σας απήγγελλε και ποιήματα; «Ναι, πολύ ωραία ποιήματα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε και πόσο ωραία τα διάβαζε. Καταπληκτικά!». Η εικόνα που έχω είναι ενός ερμητικά κλειστού ανθρώπου, που ήταν συγχρόνως ανεμοστρόβιλος. Και σας είχε πάρει μέσα. Σωστή είναι; «Ναι, ναι. Σωστή. Ηταν ανεμοστρόβιλος». Αυτό λίγο τυφλώνει; «Ναι, αλλά όταν είναι πολλά χρόνια… Κάποια στιγμή, ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις». Εχετε ενοχές για κάτι; «Οχι, δεν έχω ενοχές. Είχα πριν από χρόνια πολλές, μετά το σκέφτηκα καλά, και δεν έχω». Ησασταν όλοι όμορφοι στην οικογένεια. «Ναι. Αλλά πιο όμορφη οικογένεια ήταν αυτή του Χειμωνά. Και η αδελφή του… Πιο μεγάλη από όλους μας». Από τη Θεσσαλονίκη φύγατε πολύ νέα; «Οριστικά, στα 38 μου». Ποια πόλη αγαπήσατε πιο πολύ; «Την Αθήνα. Τη Θεσσαλονίκη καθόλου. Εχω να πάω χρόνια. Για καμιά δουλειά μόνο… Τι ερωτική πόλη λένε ότι είναι, αυτά είναι σαχλαμάρες». Εκεί όμως μεγαλώσατε. «Εκεί μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο και πανεπιστήμιο. Και η Μαρία, η αδελφή μου, εκεί. Πέθανε, όμως. Εχω μεγάλα ανίψια από τη Μαρία». Και ο αδελφός σας, ο Μανόλης; «Εκεί. Σπούδασε γιατρός. Οπως και η Μαρία». Γιατί ήρθατε στην Αθήνα; «Γιατί πάντα τους άνδρες ακολουθούσα. Τότε ακολούθησα τον προηγούμενο άνδρα μου. Θα ερχόμουν οπωσδήποτε πάντως». Εσείς ήρθατε με τον έρωτα. Ο αδελφός σας; Η αδελφή σας; «Ολοι με τον έρωτα ήρθαμε». Σημαίνει ότι ακολουθήσατε την καρδιά σας. «Βέβαια. Το συναίσθημα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου». Και τι σας όρισε; Η παρόρμηση; «Μάλλον». Ωραίο είναι να αψηφά κανείς τη λογική; «Ωραίο είναι. Η πραγματικότητα δεν έλεγε τίποτα για μένα, ποτέ. Αν δεν υπάρχει ένταση ερωτική…». Μια ζωή μέσα στον έρωτα. Με τον Χειμωνά, πιο πολύ; «Με τον Χειμωνά, πάρα πολύ». Σας έχει λείψει τελικά ο έρωτάς του; «Βέβαια. Πώς να μη μου έχει λείψει; Το θέμα, όμως, είναι πως εκείνος έχασε τη ζωή του». Του γιου σας του άρεσε αυτό το σκηνικό; «Δεν είχε καμία σχέση. Ολα κλειστά. Ο Θανάσης ήταν κλειστός. Ποτέ δεν μιλούσαμε για αυτό. Ο Θανάσης δεν μιλάει». Η δική σας σχέση με τον Θανάση, πώς είναι; «Πολύ καλή. Παιχνιδιάρικη». Είναι δικαίωση; «Ναι». Είναι ευχαριστημένος με όσα κάνει; «Ναι, αλλά είναι δύσκολοι καιροί». Γιατί, κυρία Αναγνωστάκη, μερικές φορές, πολύ σοβαρά θέματα της ζωής μας μοιάζει να μη θέλουμε να τα αναγνωρίσουμε; «Αναπτύσσουμε άμυνες. Εγώ έλεγα τα πάντα· δεν έκρυβα. Ολα τα έβγαζα από μέσα μου. Τα πέπλα, όμως… Εμείς είχαμε πολλά πέπλα ανάμεσά μας…». Τι εννοείτε; Ποια πέπλα; «Με τον Χειμωνά λέω. Τώρα προχώρησα περισσότερο την κουβέντα, δεν πρέπει, και δεν θέλω οι άλλοι να σκέπτονται αυτό που σκέπτομαι εγώ. Δεν θέλω να καταλαβαίνουν. Την κρύβω τη σκέψη μου». Συμφωνώ, γιατί πρόκειται για συνέντευξη. Αλλά δεν θέλετε με μια καλή σας φίλη να μοιραστείτε πράγματα; «Απαπα! Είναι καλές φίλες, αλλά μακριά». Αρα έχετε έναν κόσμο μυστικό. «Ναι, τελείως δικό μου, όχι ότι είναι τίποτα σπουδαίος, αλλά δεν αφήνω κανέναν να μπει. Να το γράψετε κι αυτό, παρακαλώ· ότι δεν είναι σπουδαίος κόσμος…». Αλληλογραφούσατε με φίλους σας, όπως τώρα στέλνουμε ο ένας στον άλλον μηνύματα; Εχετε κρατήσει επιστολές; «Δεν έγραφα ούτε παλιά ούτε τώρα. Τώρα γράφω μόνο από ανάγκη, αν θέλω κάτι να πω. Κι έχω κρατήσει ορισμένα γράμματα μόνο. Κάποια». Ερωτικές επιστολές στον Χειμωνά γράφατε; «Ναι, αλλά αυτό είναι άλλο. Και όταν θύμωνα, τις έγραφα και μετά τις έσκιζα και του τις άφηνα σκισμένες. Τις έσκιζα με οργή. Αυτό μοιάζει να είναι αστείο, αλλά είναι αλήθεια». Μου αρέσει που είμαστε μαζί. «Κι εμένα μου αρέσει». Και είναι και τιμή μου. «Δεν είναι τιμή. Σας δέχτηκα επειδή πάντα σας εκτιμούσα. Πάρτε ένα σοκολατάκι! Τα σοκολατάκια είναι τα αγαπημένα μου, γιατί είναι μικρά. Μπορώ να τα φάω όλα αυτά έως το βράδυ». Ευχαριστώ. Παλιά δεν θέλατε να δώσετε συνεντεύξεις. «Δεν έδινα, γιατί ρωτούσαν πολλά, έπρεπε να πω πολλά, να απαντήσω σε ορισμένα πράγματα που δεν ήθελα. Ενώ τώρα, όταν δεν θέλω να πω κάτι, το ρίχνω αλλού, απαντάω άλλα σε αυτά που με ρωτάνε και είμαι εντάξει. Βρίσκω δικαιολογίες». Από το θέατρο τι σας συγκινούσε; «Από αυτά που έχω ζήσει εγώ; Υπήρξαν τέτοιες στιγμές, αλλά τελείωσαν. Δεν θυμάμαι». Αποκλείεται να μη θυμάστε κάτι… «Θα σας πω. Οσες φορές τραγουδούσα τον “Ουρανό κατακόκκινο” (σ.σ.: Την Τρίτη Διεθνή, με την οποία έκλεινε το έργο). Με συγκινούσε πάρα πολύ αυτό το τραγούδι, και το τραγουδούσα σπίτι. Μόνη μου, σαν να ήμουν μπροστά σε κόσμο· και μετά συγκινιόμουν. Δεν τολμούσα, όμως, να το τραγουδήσω στο θέατρο. Μου έλεγαν να το πω, αλλά ντρεπόμουν. Εχω ζήσει ωραίες στιγμές με το θέατρο, αλλά όχι μέσα στο υπόγειο του Κουν. Τις έζησα έξω, με ηθοποιούς που έκανα παρέα και καταλάβαιναν πολύ αυτό το τραγούδι που σας λέω. Ο Κουν έλεγε “Τι τα βάζεις τώρα τα τραγούδια;” – δεν τα ήθελε καθόλου, κυρίως τα επαναστατικά. Μετά, σιγά σιγά, δέχτηκε να τα βάζω. Τον έπεισα». Είχατε μπλέξει με δύσκολους· Χειμωνά, Κουν… «Πολύ. Δεν θέλεις τίποτ’ άλλο». Παρακολουθούσατε τις πρόβες; «Στον Κουν πάντα. Και πολλές φορές όλη τη διαδικασία παραγωγής, από την αρχή έως το τέλος. Ηταν μεγάλο το ενδιαφέρον. Αν κάτι έβλεπα που ήθελα να το πω, το έλεγα στον Κουν, χωρίς να είναι μπροστά οι ηθοποιοί. Τους σκεπτόμουν πολύ έτσι όπως πάλευαν. Και ο Κουν φώναζε». Κάνατε ωραίες φιλίες μέσα από το θέατρο λοιπόν. «Ναι, και έρχονται ακόμη και με βλέπουν πολύ συχνά». Ποιες ήταν οι αγαπημένες σας φιλενάδες; «Η Μαρίκα Τζιραλίδου, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, η Ρένη Πιττακή. Και άλλες, όμως, με τις οποίες μετά χαθήκαμε». Ποιο ήταν το καλύτερο παιδί του Θεάτρου Τέχνης; «Για μένα, ο Μίμης Κουγιουμτζής, επειδή ήταν φίλος μου. Από εκεί και πέρα, για τους άλλους δεν ξέρω τι ήταν ο Μίμης. Μπορεί να διαφωνούν». Το τελευταίο έργο σας ήταν για τον Γιώργο Χειμωνά και είχε τίτλο «Ο Γιώργος ως Αμλετ». Το ανέβασε ο Θοδωρής Γκόνης. Η Ρένη Πιττακή έκανε τον δικό σας ρόλο. Ηταν σαν να του μιλούσατε. «Τι έγραψα; Δεν το θυμάμαι. Οχι ότι δεν έγινε, αφού το λέτε θα έγινε, αλλά δεν θυμάμαι. Είμαστε πολύ φίλες με τη Ρένη. Την αγαπώ πάρα πολύ». Ησασταν πολύ δεμένοι με τον αδελφό σας, τον Μανόλη; «Πάρα πολύ, πάρα πολύ. Μου στοίχισε πολύ αυτός ο χωρισμός. Κοιτάξτε εδώ. Δεν μοιάζουμε σε αυτή τη φωτογραφία; Πολύ, έτσι δεν είναι; Ο Μανόλης έκανε κι ένα παιδί, τον Ανέστη. Γράφει κι αυτός». Κάνατε παρέα με τον Χειμωνά και τον αδελφό σας μαζί; «Πώς, κάναμε. Είχαν κοινά ενδιαφέροντα ο Μανόλης με τον Γιώργο. Ηταν καλά μαζί. Υπήρχε εκτίμηση». Ταξιδεύατε συχνά; «Προτού παντρευτώ, πολύ συχνά. Μετά πιο αραιά, αλλά πάντα με αεροπλάνο, γιατί πάνε γρήγορα, από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκεσαι σε άλλη χώρα. Πηγαίναμε σε πολλά ταξίδια επαγγελματικά. Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο… Μια φορά, για λίγο, και στην Αμερική. Δεν θυμάμαι όμως πού». Ποια πόλη σάς άρεσε περισσότερο; «Δεν θυμάμαι». Γιατί κάθεστε απέναντι από την τηλεόραση; Τι παρακολουθείτε; «Ειδήσεις. Πολύ. Συνέχεια. Ολα τα παρακολουθώ. Θέλω να είμαι εντός των πυλών». Είστε λίγο ανήσυχη με όσα συμβαίνουν; «Ας γίνει ό,τι γίνει. Ετσι ή αλλιώς θα πεθάνουμε…». Να σας αφήσω τώρα για να ξεκουραστείτε; «Οπως θέλετε. Και όποτε θέλετε να ξανάρθετε». Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και για όσα μου είπατε. «Κι εγώ σας ευχαριστώ!».
 
 Λούλα Αναγνωστάκη, Γιώργος Χειμωνάς 

“Το τραγούδι “Χάθηκα μέσα στη ζωή μου” από το θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη “Διαμάντια και Μπλουζ” (1990-91) γράφτηκε ειδικά για τη φωνή της Τζένης Καρέζη και δεν επιτρέπεται καμιά άλλη επανεκτέλεση.” Ελένη Καραΐνδρου.
 

https://www.literature.gr/efyge-apo-tin-zoi-i-spoudea-theatriki-syngrafeas-loula-anagnostaki/

Επιμέλεια:Παύλος Π.Νούνης

«Έφυγε» από τη ζωή η σπουδαία θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη. Εκ μέρους του Literature.gr εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στον αγαπημένο της γιο και δικό μας αγαπημένο συγγραφέα Θανάση Χειμωνά. H Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν η μικρότερη αδελφή του μεγάλου μας ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παντρεύτηκε τον συγγραφέα και καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον συγγραφέα Θανάση Χειμωνά. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης (“Η διανυκτέρευση”, “Η πόλη”, “Η παρέλαση”), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της “Η συναναστροφή”, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: “Αντόνιο ή το Μήνυμα” (1972), “Η νίκη” (1978), “Η κασέτα” (1982), “Ο ήχος του όπλου” (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο “Διαμάντια και μπλουζ”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το “Ταξίδι μακριά” από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο “Ο ουρανός κατακόκκινος” από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο “Σ’ εσάς που με ακούτε” από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ). Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. H συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Απριλίου 2016 (Πηγή: protothema.gr) Είστε πάντα μια γοητευτική γυναίκα, κυρία Αναγνωστάκη. «Οχι, είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα. Τι μου λέτε τώρα; Τα χρόνια περνάνε. Μας αλλάζουν. Ηταν και αυτή η αρρώστια μου… Ξέρετε, θα σας βασανίσω με τη συνέντευξη. Μιλάω αργά». Δεν πειράζει που μιλάτε αργά. Ομορφος είναι ο χώρος σας… «Είναι και πολλές φωτογραφίες… Κι εδώ. Κι εκεί, απέναντι… Ο Γιώργος… Ο Θανάσης… Ο Μανόλης… Εδώ είμαι εγώ. Αυτή απέναντι είναι η αφίσα. Την έφτιαξε ο Κραουνάκης και μου την έφερε. Εκαναν κάτι για μένα· ένα αφιέρωμα. Η φωτογραφία μου είναι από τα παλιά… Αλήθεια λέτε ότι σας αρέσει ο χώρος;». Ναι. Και επειδή έτσι ήρθαν τα πράγματα και σας βρήκα χωρίς γυαλιά, θα τολμήσω να σας ρωτήσω, γιατί τα φοράτε πάντα; Θέλετε να είστε ινκόγκνιτο; «Ινκόγκνιτο, ναι, αλλά όχι από ιδιοτροπία. Ετσι το έκανα κάποιες φορές και μετά έμεινε». Ησασταν πάντα κομψή. «Δεν ξέρω αν ήμουν κομψή, αλλά μ’ ενδιέφερε πάρα πολύ η εμφάνισή μου. Τώρα δεν μ’ ενδιαφέρει. Τώρα προτιμώ να μη με βλέπουν». Διαλέγατε πολύ ωραία ρούχα. «Είχα πάντα ένα ή δύο πολύ ωραία, που τα πρόσεχα πάρα πολύ. Αυτά ήταν εξαιρετικά. Τα υπόλοιπα ήταν πρόχειρα. Αλλά όλα ήταν απλά». Τα χρώματά τους; «Μπλε ρουά, μπλε σκούρα. Μαύρα. Γκρίζα». Φορούσατε και καπέλα; «Ναι, στο ίδιο χρώμα». Ποια υφάσματα σας αρέσουν; «Τα βελούδα και τα καλά μεταξωτά· τα σουά σοβάζ, τα βελούρ σιφόν… Ολο τέτοια ήταν τα φορέματά μου». Εχετε κρατήσει αυτά που αγαπούσατε; «Ναι». Η εμφάνισή σας είχε μια θεατρικότητα. «Η ζωή μου είχε μια θεατρικότητα· αλλά δεν τη σκηνοθετούσα. Ετσι ήταν». Ανήκετε στην αστική τάξη της Αθήνας που φέρει τα στοιχεία μιας παλιάς αριστοκρατικότητας.«Δεν ξέρω πώς το εννοείτε αυτό». Οτι έχετε μια φινέτσα, ευγένεια, καλούς τρόπους… «Αυτό είναι δικό σας. Να το γράψετε αυτό, παρακαλώ. Οτι είναι δικό σας». Εχετε αντίρρηση; Ετσι δεν είστε; «Φυσικά. Προσπαθώ να είμαι έτσι πάντα. Καλύτερα να πούμε άλλα… Είδατε τι ωραία που είναι έξω; Η πλατεία… Βγείτε στο μπαλκόνι να δείτε. Το καφενείο απέναντι, εκεί που καθίσαμε, παλιά. Τι λέγαμε τότε;». Μου είχατε πει να μην κουβεντιάζω με τον αγαπημένο μου δύσκολα θέματα ψυχής. Μόνο τα ανάλαφρα να του λέω… «Εγώ σας τα είπα αυτά; Εντύπωση μου κάνει· δεν τα θυμάμαι… Σας αρέσουν τα τριαντάφυλλά μου;». Ναι. Η ζωή σας σε ένα σπίτι με πολλά λουλούδια. «Ναι, τότε πάντα με λουλούδια. Τριαντάφυλλα». Τότε; Ο Χειμωνάς σάς τα πρόσφερε; «Ναι, τριαντάφυλλα κόκκινα». Γι’ αυτό τα αγαπάτε; «Μάλλον μου τα πρόσφερε επειδή τα αγαπούσα εγώ. Μου αρέσει το κόκκινο, αλλά να είναι φιλοσοφημένο. Να είναι βαθύ, να λέει πράγματα. Οχι το οποιοδήποτε κόκκινο». Τώρα τα αγοράζετε εσείς; «Τώρα μου τα φέρνουν, μου τα στέλνουν, δεν παίρνω τίποτα πια, δεν βγαίνω από το σπίτι, δεν θέλω καθόλου». Γιατί δεν βγαίνετε από το σπίτι; «Δεν θέλω. Καμιά βόλτα μόνο με αυτοκίνητο. Αλλοτε έβγαινα πολύ. Κάθε μέρα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα». Σκέπτομαι, όμως, ότι θα πρέπει να νιώθετε μεγάλη ικανοποίηση για όσα έχετε ζήσει. «Μπα, δεν βαριέσαι, όχι». Γιατί; Είναι μια ζωή γεμάτη αγάπη, έρωτα… «Καθημερινότης». Ο έρωτας είναι καθημερινότητα; «Οταν δεν έχει ένταση…». Και στην αρχή; «Αυτό είναι άλλο». Καθημερινότητα δύσκολη, φαντάζομαι, με τον Χειμωνά. «Αυτό είναι τρομερά δύσκολο». Αλλά και πολύ γοητευτικό; «Πολύ». Εχετε ζήσει πράγματα που άλλοι ούτε τα έχουν σκεφτεί. «Ναι, αυτό είναι αλήθεια». Δυνατές στιγμές και έντονες καταστάσεις; «Ναι, αλλά δεν θέλω να μιλήσω. Αρκούσε και μόνο να ζει κανείς με τον Χειμωνά. Αυτό τα λέει όλα. Ο Γιώργος είχε πάντα μεγάλη ένταση». Ακούγατε μαζί μουσική; «Ναι, ροκ». Ποια συγκροτήματα; «Beatles… Pink Floyd…». Χορεύατε; «Σαν τρελοί. Αλλά οι δυο μας. Στο σπίτι. Πολύ ωραία ήταν». Εσείς με το μεταξωτό σας φόρεμα κι εκείνος ντυμένος στα μαύρα; «Και στα άσπρα. Και είχε τρομερό ρυθμό». Σε πάρτι φίλων πηγαίνατε; «Βέβαια! Και εκεί χορεύαμε». Εχετε κάποιο παράπονο από τη ζωή σας; «Πολλά, πάρα πολλά, αν τα αρχίσουμε δεν τελειώνουμε, είναι άλλη συνέντευξη». Τι είδους παράπονα; «Τα παράπονα είναι από τον Χειμωνά και είναι και προς τον Χειμωνά». Για ποιο πράγμα; «Για τη σχέση μας». Είναι και που εκείνος έφυγε από τη ζωή; «Οχι, αυτό είναι κοινό». Ο Χειμωνάς είχε παράπονα από εσάς; «Ηταν τόσο ψεύτης που δεν ξέρω». Εχουν μια γοητεία οι άνδρες που λένε ψέματα; «Οχι. Οταν λένε ψέματα, τους καταλαβαίνεις. Ο Γιώργος δεν ήταν έτσι. Δεν έλεγε ψέματα. Είναι άλλο να λες ψέματα και άλλο να είσαι ψεύτης. Ο Γιώργος ήταν ψεύτης. Ηταν έτσι φτιαγμένος. Αυτό έχει μια γοητεία». Νομίζω ότι σας αγαπούσε υπερβολικά. «Δεν ξέρω. Υπερβολικά ή καθόλου». Σας απήγγελλε και ποιήματα; «Ναι, πολύ ωραία ποιήματα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε και πόσο ωραία τα διάβαζε. Καταπληκτικά!». Η εικόνα που έχω είναι ενός ερμητικά κλειστού ανθρώπου, που ήταν συγχρόνως ανεμοστρόβιλος. Και σας είχε πάρει μέσα. Σωστή είναι; «Ναι, ναι. Σωστή. Ηταν ανεμοστρόβιλος». Αυτό λίγο τυφλώνει; «Ναι, αλλά όταν είναι πολλά χρόνια… Κάποια στιγμή, ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις». Εχετε ενοχές για κάτι; «Οχι, δεν έχω ενοχές. Είχα πριν από χρόνια πολλές, μετά το σκέφτηκα καλά, και δεν έχω». Ησασταν όλοι όμορφοι στην οικογένεια. «Ναι. Αλλά πιο όμορφη οικογένεια ήταν αυτή του Χειμωνά. Και η αδελφή του… Πιο μεγάλη από όλους μας». Από τη Θεσσαλονίκη φύγατε πολύ νέα; «Οριστικά, στα 38 μου». Ποια πόλη αγαπήσατε πιο πολύ; «Την Αθήνα. Τη Θεσσαλονίκη καθόλου. Εχω να πάω χρόνια. Για καμιά δουλειά μόνο… Τι ερωτική πόλη λένε ότι είναι, αυτά είναι σαχλαμάρες». Εκεί όμως μεγαλώσατε. «Εκεί μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο και πανεπιστήμιο. Και η Μαρία, η αδελφή μου, εκεί. Πέθανε, όμως. Εχω μεγάλα ανίψια από τη Μαρία». Και ο αδελφός σας, ο Μανόλης; «Εκεί. Σπούδασε γιατρός. Οπως και η Μαρία». Γιατί ήρθατε στην Αθήνα; «Γιατί πάντα τους άνδρες ακολουθούσα. Τότε ακολούθησα τον προηγούμενο άνδρα μου. Θα ερχόμουν οπωσδήποτε πάντως». Εσείς ήρθατε με τον έρωτα. Ο αδελφός σας; Η αδελφή σας; «Ολοι με τον έρωτα ήρθαμε». Σημαίνει ότι ακολουθήσατε την καρδιά σας. «Βέβαια. Το συναίσθημα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου». Και τι σας όρισε; Η παρόρμηση; «Μάλλον». Ωραίο είναι να αψηφά κανείς τη λογική; «Ωραίο είναι. Η πραγματικότητα δεν έλεγε τίποτα για μένα, ποτέ. Αν δεν υπάρχει ένταση ερωτική…». Μια ζωή μέσα στον έρωτα. Με τον Χειμωνά, πιο πολύ; «Με τον Χειμωνά, πάρα πολύ». Σας έχει λείψει τελικά ο έρωτάς του; «Βέβαια. Πώς να μη μου έχει λείψει; Το θέμα, όμως, είναι πως εκείνος έχασε τη ζωή του». Του γιου σας του άρεσε αυτό το σκηνικό; «Δεν είχε καμία σχέση. Ολα κλειστά. Ο Θανάσης ήταν κλειστός. Ποτέ δεν μιλούσαμε για αυτό. Ο Θανάσης δεν μιλάει». Η δική σας σχέση με τον Θανάση, πώς είναι; «Πολύ καλή. Παιχνιδιάρικη». Είναι δικαίωση; «Ναι». Είναι ευχαριστημένος με όσα κάνει; «Ναι, αλλά είναι δύσκολοι καιροί». Γιατί, κυρία Αναγνωστάκη, μερικές φορές, πολύ σοβαρά θέματα της ζωής μας μοιάζει να μη θέλουμε να τα αναγνωρίσουμε; «Αναπτύσσουμε άμυνες. Εγώ έλεγα τα πάντα· δεν έκρυβα. Ολα τα έβγαζα από μέσα μου. Τα πέπλα, όμως… Εμείς είχαμε πολλά πέπλα ανάμεσά μας…». Τι εννοείτε; Ποια πέπλα; «Με τον Χειμωνά λέω. Τώρα προχώρησα περισσότερο την κουβέντα, δεν πρέπει, και δεν θέλω οι άλλοι να σκέπτονται αυτό που σκέπτομαι εγώ. Δεν θέλω να καταλαβαίνουν. Την κρύβω τη σκέψη μου». Συμφωνώ, γιατί πρόκειται για συνέντευξη. Αλλά δεν θέλετε με μια καλή σας φίλη να μοιραστείτε πράγματα; «Απαπα! Είναι καλές φίλες, αλλά μακριά». Αρα έχετε έναν κόσμο μυστικό. «Ναι, τελείως δικό μου, όχι ότι είναι τίποτα σπουδαίος, αλλά δεν αφήνω κανέναν να μπει. Να το γράψετε κι αυτό, παρακαλώ· ότι δεν είναι σπουδαίος κόσμος…». Αλληλογραφούσατε με φίλους σας, όπως τώρα στέλνουμε ο ένας στον άλλον μηνύματα; Εχετε κρατήσει επιστολές; «Δεν έγραφα ούτε παλιά ούτε τώρα. Τώρα γράφω μόνο από ανάγκη, αν θέλω κάτι να πω. Κι έχω κρατήσει ορισμένα γράμματα μόνο. Κάποια». Ερωτικές επιστολές στον Χειμωνά γράφατε; «Ναι, αλλά αυτό είναι άλλο. Και όταν θύμωνα, τις έγραφα και μετά τις έσκιζα και του τις άφηνα σκισμένες. Τις έσκιζα με οργή. Αυτό μοιάζει να είναι αστείο, αλλά είναι αλήθεια». Μου αρέσει που είμαστε μαζί. «Κι εμένα μου αρέσει». Και είναι και τιμή μου. «Δεν είναι τιμή. Σας δέχτηκα επειδή πάντα σας εκτιμούσα. Πάρτε ένα σοκολατάκι! Τα σοκολατάκια είναι τα αγαπημένα μου, γιατί είναι μικρά. Μπορώ να τα φάω όλα αυτά έως το βράδυ». Ευχαριστώ. Παλιά δεν θέλατε να δώσετε συνεντεύξεις. «Δεν έδινα, γιατί ρωτούσαν πολλά, έπρεπε να πω πολλά, να απαντήσω σε ορισμένα πράγματα που δεν ήθελα. Ενώ τώρα, όταν δεν θέλω να πω κάτι, το ρίχνω αλλού, απαντάω άλλα σε αυτά που με ρωτάνε και είμαι εντάξει. Βρίσκω δικαιολογίες». Από το θέατρο τι σας συγκινούσε; «Από αυτά που έχω ζήσει εγώ; Υπήρξαν τέτοιες στιγμές, αλλά τελείωσαν. Δεν θυμάμαι». Αποκλείεται να μη θυμάστε κάτι… «Θα σας πω. Οσες φορές τραγουδούσα τον “Ουρανό κατακόκκινο” (σ.σ.: Την Τρίτη Διεθνή, με την οποία έκλεινε το έργο). Με συγκινούσε πάρα πολύ αυτό το τραγούδι, και το τραγουδούσα σπίτι. Μόνη μου, σαν να ήμουν μπροστά σε κόσμο· και μετά συγκινιόμουν. Δεν τολμούσα, όμως, να το τραγουδήσω στο θέατρο. Μου έλεγαν να το πω, αλλά ντρεπόμουν. Εχω ζήσει ωραίες στιγμές με το θέατρο, αλλά όχι μέσα στο υπόγειο του Κουν. Τις έζησα έξω, με ηθοποιούς που έκανα παρέα και καταλάβαιναν πολύ αυτό το τραγούδι που σας λέω. Ο Κουν έλεγε “Τι τα βάζεις τώρα τα τραγούδια;” – δεν τα ήθελε καθόλου, κυρίως τα επαναστατικά. Μετά, σιγά σιγά, δέχτηκε να τα βάζω. Τον έπεισα». Είχατε μπλέξει με δύσκολους· Χειμωνά, Κουν… «Πολύ. Δεν θέλεις τίποτ’ άλλο». Παρακολουθούσατε τις πρόβες; «Στον Κουν πάντα. Και πολλές φορές όλη τη διαδικασία παραγωγής, από την αρχή έως το τέλος. Ηταν μεγάλο το ενδιαφέρον. Αν κάτι έβλεπα που ήθελα να το πω, το έλεγα στον Κουν, χωρίς να είναι μπροστά οι ηθοποιοί. Τους σκεπτόμουν πολύ έτσι όπως πάλευαν. Και ο Κουν φώναζε». Κάνατε ωραίες φιλίες μέσα από το θέατρο λοιπόν. «Ναι, και έρχονται ακόμη και με βλέπουν πολύ συχνά». Ποιες ήταν οι αγαπημένες σας φιλενάδες; «Η Μαρίκα Τζιραλίδου, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, η Ρένη Πιττακή. Και άλλες, όμως, με τις οποίες μετά χαθήκαμε». Ποιο ήταν το καλύτερο παιδί του Θεάτρου Τέχνης; «Για μένα, ο Μίμης Κουγιουμτζής, επειδή ήταν φίλος μου. Από εκεί και πέρα, για τους άλλους δεν ξέρω τι ήταν ο Μίμης. Μπορεί να διαφωνούν». Το τελευταίο έργο σας ήταν για τον Γιώργο Χειμωνά και είχε τίτλο «Ο Γιώργος ως Αμλετ». Το ανέβασε ο Θοδωρής Γκόνης. Η Ρένη Πιττακή έκανε τον δικό σας ρόλο. Ηταν σαν να του μιλούσατε. «Τι έγραψα; Δεν το θυμάμαι. Οχι ότι δεν έγινε, αφού το λέτε θα έγινε, αλλά δεν θυμάμαι. Είμαστε πολύ φίλες με τη Ρένη. Την αγαπώ πάρα πολύ». Ησασταν πολύ δεμένοι με τον αδελφό σας, τον Μανόλη; «Πάρα πολύ, πάρα πολύ. Μου στοίχισε πολύ αυτός ο χωρισμός. Κοιτάξτε εδώ. Δεν μοιάζουμε σε αυτή τη φωτογραφία; Πολύ, έτσι δεν είναι; Ο Μανόλης έκανε κι ένα παιδί, τον Ανέστη. Γράφει κι αυτός». Κάνατε παρέα με τον Χειμωνά και τον αδελφό σας μαζί; «Πώς, κάναμε. Είχαν κοινά ενδιαφέροντα ο Μανόλης με τον Γιώργο. Ηταν καλά μαζί. Υπήρχε εκτίμηση». Ταξιδεύατε συχνά; «Προτού παντρευτώ, πολύ συχνά. Μετά πιο αραιά, αλλά πάντα με αεροπλάνο, γιατί πάνε γρήγορα, από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκεσαι σε άλλη χώρα. Πηγαίναμε σε πολλά ταξίδια επαγγελματικά. Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο… Μια φορά, για λίγο, και στην Αμερική. Δεν θυμάμαι όμως πού». Ποια πόλη σάς άρεσε περισσότερο; «Δεν θυμάμαι». Γιατί κάθεστε απέναντι από την τηλεόραση; Τι παρακολουθείτε; «Ειδήσεις. Πολύ. Συνέχεια. Ολα τα παρακολουθώ. Θέλω να είμαι εντός των πυλών». Είστε λίγο ανήσυχη με όσα συμβαίνουν; «Ας γίνει ό,τι γίνει. Ετσι ή αλλιώς θα πεθάνουμε…». Να σας αφήσω τώρα για να ξεκουραστείτε; «Οπως θέλετε. Και όποτε θέλετε να ξανάρθετε». Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και για όσα μου είπατε. «Κι εγώ σας ευχαριστώ!». Λούλα Αναγνωστάκη, Γιώργος Χειμωνάς “Το τραγούδι “Χάθηκα μέσα στη ζωή μου” από το θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη “Διαμάντια και Μπλουζ” (1990-91) γράφτηκε ειδικά για τη φωνή της Τζένης Καρέζη και δεν επιτρέπεται καμιά άλλη επανεκτέλεση.” Ελένη Καραΐνδρου.

Read more at: https://www.literature.gr/